Begin jaren zestig ontstonden de Op-art en de kinetische kunst, stromingen die sterk gericht waren op objectiviteit en wetenschappelijk experiment. Gefascineerd door de natuurkundige wetten van licht en optica wijdde een hele generatie zich aan het onderzoeken van visuele verschijnselen en de principes van waarneming. Door de gevoeligheid van het oog voor illusie te verkennen, probeerden kunstenaars als Victor Vasarely, Bridget Riley, François Morellet, Julio Le Parc en Gianni Colombo effecten te creëren die de waarneming van de toeschouwer uitdaagden en ontregelden. Dit boek biedt een veelomvattend overzicht van deze complexe kunststroming. In hun essays laten de auteurs Frances Follin, Claus Pias en Martina Weinhart zien hoe de Op-art een fundamentele bijdrage leverde aan het herdefiniëren van waarneming en visuele ervaring – een bijdrage die tot ver in de eenentwintigste eeuw doorwerkt